Πρέπει...

Μετά από μια ξεγυρισμένη κρίση άγχους καταμεσής των διακοπών μπήκα σε σκέψεις.

Πόσο μας ορίζουν κάποια πράγματα, πόσο οι ενοχές δεν μας αφήνουν να πραγματοποιήσουμε καμιά επιθυμία μέχρι να την βαφτίσουμε «πρέπει».

Πρέπει να το κάνω αυτό γιατί υπάρχει η τάδε ανάγκη.

Βέβαια και αυτό από μόνο του δεν αρκεί, πρέπει να πείσουμε τον εαυτό μας ότι το μασκαρεμένο σε πρέπει θέλω μας είναι πιο δυνατό από τα άλλα που μας κατακλύζουν και έχουν σειρά.

Τι φταίει για την τάση αυτή;

Πολλές προσδοκίες που δεν καταφέρναμε και έτσι τα πρέπει ήταν κάτι που πάντα κυνηγούσαμε και μας κυνηγούσαν;

'Η οι εικόνες που μας κατακλύζαν;

Ο καθρέφτης μας που δεν μπορούσε να χαμογελάσει ή να χαρεί;

Ένοιωθε ότι έκλεβε αυτή την χαρά από κάπου ή ότι αν την βίωνε θα έπρεπε να πληρώσει κάποιο δυσβάσταχτο αντίτιμο;

Ότι γεννηθήκαμε μόνο για τις υποχρεώσεις για να προσφέρουμε και δεν υπάρχει χώρος για κάτι άλλο.

Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχουμε όνειρα, τα όνειρα είναι χαρά και κάτι τέτοιο απαγορεύεται.

Πως θα βρεθεί η χρυσή τομή λοιπόν;

Πως θα μάθουμε να λέμε ανοιχτά ότι πέρασα όμορφα! 

Και να μην νοιώθουμε ένοχοι γιατί απλά κάποιος άλλος δεν είναι καλά την παρούσα στιγμή;

Πως δεν θα αντιδράμε "ρίχνοντας την καρδάρα" μετά από μια υποχρέωση άρμεγμα;

Γιατί στη ζωή υπάρχουν και οι υποχρεώσεις αλλά υπάρχει και η ζωή, τα θέλω μας, τα όνειρα μας.

Το μυστικό είναι να βρούμε το σωστό ποσοστό για το μείγμα.

Αλλά θέλει προσπάθεια,  όπως όλα βέβαια, γιατί μια δική μας ισορροπία μπορεί να χαλάσει μια άλλη ισορροπία ενός περίγυρου.

Ενός περίγυρου που οι ενοχές μας τους βολεύουν, καλύπτουν μια δική τους αναπηρία...

Τι ξεχνάει ο λαός;;;

Ακούω και διαβάζω πάντου το κλασσικό πια "Ο λαός δεν ξεχνά..." και εδω ο καθένας συμπληρώνει κατα το δοκουν και το φρονιμα. Δεξιά Αριστερά κτλ.

Μπλεκοντας λοιπόν στον σωστό και λάθος δρόμο ξεχνάμε εμείς ο λαός την κοινή απειλή σε οποίο ρεύμα και να ανήκεις... τον ΦΑΝΑΤΙΣΜΟ...

Αυτό δηλαδη που μας κανει βορά στην οποιαδήποτε εξουσία. Αυτο που μας κανει απλα οχλο, πρόβατα. 

Μετα ο μόνο που χρειάζεται ειναι ένας βοσκος, ένα μαντροσκυλο και η απειλή του λύκου...

Σας θυμίζει τίποτα;;;

Απολογισμός

"Δεν μπορώ τον εαυτό μου στον καθρέφτη να δω,
να αντικρησω τον κόσμο δεν μπορω.
Το έλλειμα της ζωής μου μέτρω, απολογισμός.
Ζωή στο νοίκι, ζωή δανεικη
κρεβάτι διπλό στου καιρού τη μονη συνταγή"

Η κακοιποίηση του "Φυσιολογικού"

Βράδυ Δευτέρας και από τις λίγες φορές που ανοίγω skype από το σπίτι, το άνοιξα όμως… Με πετυχαίνει λοιπόν μια φίλη μου και πιάνουμε την κουβέντα… Έχοντας περάσει από διάφορα θέματα κάποια στιγμή που συζητάμε κάτι πάνω στην παρατήρηση μου κάνει το εξής σχόλιο με αρκετή δόση χιούμορ «το ότι το κάνεις και εσύ δεν σημαίνει ότι είναι φυσιολογικό»….
Ένοιωσα σαν να άναψε το λαμπάκι του τρελού εφευρέτη!
Το φυσιολογικό είναι μια απόλυτα παρεξηγημένη λέξη… Όλοι την κακοποιούν ανάλογα με το τη θέλουν να προβάλλουν…
Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι ο περισσότερος κόσμος μπερδεύει την έννοια του φυσιολογικού με αυτή του μέτρου. Το φυσιολογικό όμως δεν είναι μόνο το μέτρο αλλά ΚΑΙ οι εξαιρέσεις του… Αυτές δεν επιβεβαιώνουν τον κανόνα όπως μας έλεγαν μικρά? (Δεν πιστεύω βέβαια ότι μόνο αυτό τον σκοπό εξυπηρετούν, αλλά ας το αφήσω αυτό προς το παρόν. )
Είναι το υπερσύνολο δηλαδή!Φυσιολογικό όπως λέει και η ετοιμολογία της λέξης είναι αυτό που απαντάς στην φύση και αυτή θεωρεί λογικό! Όχι εμείς δηλαδή αλλά αυτή…
Κοινώς τα ΠΑΝΤΑ!
Η εξέλιξη, η διαφορά, η αλλαγή, η ζωή η ίδια!!!
Γιατί πολύ απλά στην φύση μπορείς να δεις τα πάντα… αρκεί να θες να κοιτάξεις. Εκεί είναι και αυτά που λατρεύουμε και αυτά που απεχθανόμαστε, όλα εκεί!
Μας δίνουν το ΣΥΝΟΛΟ!

Παγκόσμια ώρα της ΓΗΣ

Χθες ήταν η παγκόσμια ώρα της γης, η παγκόσμια μέρα κατά της γης όπως είπε μια φίλη μου που είχε κλείσει τα φώτα πάνω στην χαρά της για την συμμετοχή.
Είχαμε ακούσει όλοι από τα media, ότι οι Έλληνες ήταν πρώτοι στην συμμετοχή και εγώ παρακολουθούσα με έναν φόβο αν τελικά θα ευοδωθεί η προσπάθεια, γιατί ως γνωστών σαν λαός είμαστε καλοί στα λόγια αλλά οι πράξεις είναι άλλο πράγμα... Περίμενα λοιπόν…
20:30 και εγώ ήμουν στο αυτοκίνητο φεύγοντας από το πατρικό μου, έχοντας οργανώσει τον πατέρα μου να σβήσει τα φώτα και πηγαίνοντας σε μια φίλη μου να την βοηθήσω να ανάψει το τζάκι της. Το ότι ήμουν στο αυτοκίνητο με βοήθησε να παρακολουθώ τις γειτονιές που είχαν σβήσει τα φώτα και τις γειτονιές που δεν είχαν κάνει τίποτα.
Αυτό που με στεναχώρησε ιδιαίτερα ήταν η ΕΡΤ... Είχαν δηλώσει ότι θα σβήσουν τα φώτα και ναι έσβησαν τα εξωτερικά όπως είπαν, αλλά όλο το κτίριο ήταν γεμάτο από φωτισμένα γραφεία και διαδρόμους... και δεν νομίζω ότι όλο το κτίριο ήταν γεμάτο από εργαζόμενους που δούλευαν, απλά είχαν ξεχαστεί.
Όντως δεν μπορούμε μόνοι μας να αντιστρέψουμε την κλιματική αλλαγή αλλά μπορούμε να βοηθήσουμε! Ένα χελιδόνι μπορεί να φέρει την Άνοιξη! αυτό είναι το μότο μου.
Μπορούμε να μειώσουμε την κατανάλωση, αν αλλάξουμε τις λάμπες με αυτές που εξοικονομούν ενέργεια και αν σβήνουμε τα φώτα όταν βγαίνουμε από ένα δωμάτιο... έλεος πια... Δεν μπορούμε δηλαδή όταν φεύγουμε από το γραφείο μας να σβήνουμε τα φώτα? Ή επειδή δεν πληρώνουμε εμείς την ΔΕΗ εκεί δεν μας νοιάζει??? Μα εμείς πληρώνουμε πάλι, πληρώνουν τα παιδιά μας που δεν θα έχουν εποχές, νερό να πιουν, δεν θα μπορούν να χαρούν την φύση...
Δεν θέλω να είμαι αρνητική όμως, έσβησαν τα φώτα και άνθρωποι που δεν το περίμενα και πολύ χάρηκα! (ναι έπαιρνα τηλέφωνα από το αυτοκίνητο και τσέκαρα ....) Χαίρομαι που σιγά σίγα περνάνε κάποια πράγματα μέσα μας! Χαίρομαι που η ανακύκλωση μπαίνει σιγά σιγά στην ζωή μας, χαίρομαι πού όλο και περισσότερος κόσμος νοιάζεται!
Για να κλείσω θέλω να θυμηθώ ένα βιβλίο που όταν ήμουν μικρή σημάδεψε την ζωή μου. Είναι ένα βιβλίο της Γαλάτειας Γρηγοριάδου - Σουρέλη, τίτλος "Εμένα με νοιάζει". Αφηγείται πολύ όμορφα μια ιστορία που διαδραματίζεται σε μια επαρχιακή πόλη που μια ολόκληρη τάξη σχολείου καταλαβαίνει τον κίνδυνο, παλεύει και αγωνίζεται με το σύνθημα "εμένα με νοιάζει", αν ένα πεύκο κόβεται ή καίγεται, έμενα με νοιάζει, αν ένα βοτσαλάκι λερωθεί από τα απόβλητά.
Είναι παιδικό - εφηβικό βιβλίο από τις εκδόσεις Πατάκη και το συνιστώ ανεπιφύλακτα για γονείς, νονούς, θείους, δασκάλους κτλ ας φυτέψουμε τον σπόρο στην ελπίδα μας, στα παιδιά...

Οι παλιές αγάπες...

Αυτή την περίοδο έχω πάρα πολύ δουλειά, σε σημείο που να δουλεύω σαββατοκύριακο και γενικά να έχω ένα συνεχόμενο άγχος αν θα προλάβω τις ημερομηνίες. Ξέρω ξέρω τρομερή λούμπα που δεν πρέπει να πέφτουμε , αλλά… υπάρχει πάντα ένα αλλά…
Εκεί λοιπόν που δουλεύω σήμερα, με πολλά διαλλείματα και προσπάθειες να μαζέψω το μυαλό μου και να συγκεντρωθώ στην δουλεία μου, νοιώθω αυτή την απίστευτη σιωπή του σπιτιού να μου τρυπάει τα αφτιά. Απλά εκκωφαντική … Λέω λοιπόν να στραφώ στην παλιά κλασσική μου αγάπη, το ραδιόφωνο! Παίζω λοιπόν λίγο με τους σταθμούς και μένω στον Love… Συνεχίζω την δουλειά και οι ώρες περνούν, φτάνουμε στα μεσάνυχτα… και εκεί αρχίζει το ταξίδι… Είχα ξεχάσει το μεταμεσονύχτιο LOVE Radio…
Celine Dion: Don’t walk away, Total eclipse of the hurt, Άννα Βίσση παλιά 12 και ούτε ένα τηλεφώνημα και πολλά άλλα… Ένα ΑΑΑΑΑΧ… μια νοσταλγία, ένα ταξίδι στον χρόνο και μια ακόμα υπενθύμιση για το τι σημαίνει για μένα το ραδιόφωνο… Την μαγεία, το απρόσμενο, το τι θα συναντήσεις μετά την στροφή, το ταξίδι… σε παλιές στιγμές, ευχάριστες δυσάρεστες, δεν έχει πάντα σημασία αν κάποιο τραγούδι σου φέρνει θλίψη ή χαρά. Το ότι νοιώθεις αυτό το σφίξιμο σε κάνει να λες ότι τουλάχιστον υπάρχεις ε?
Ναι είμαι «κόντρα τέμπο» όπως λέει και η αδελφή μου…!!! Μου αρέσει όμως!!! Πάντα ήμουν «κόντρα τέμπο» σε όλα μου…
Καληνύχτα λοιπόν!

Ρατσισμός...

Μαζί με τα αρκετά mail που λαμβάνω κάθε μέρα, μερικά για δουλειά, μερικά για εξόδους από την οργανωτική επιτροπή της παρέας μας και μερικά για υπογραφή σε κάποιες διαμαρτυρίες, έλαβα και ένα που η αλήθεια είναι δεν έδωσα στην αρχή την απαιτούμενη προσοχή (ήμουν και ελαφρώς πηγμένη...). Μέχρι που κάποια άλλη φίλη απάντησε σε αυτό το mail λέγοντας πόσο καλό ήταν.
Για να μην σας κουράζω φτάνω στο προκείμενο... Το mail έλεγε για ένα ντοκιμαντέρ που είχε ανέβει σε ένα δικτυακό τόπο και άξιζε κάποιος να παρακολουθήσει.
Το ντοκιμαντέρ είναι για τον ρατσισμό....είναι 50 λεπτά περίπου, αλλά κατά την γνώμη μου αξίζει κάθε λεπτό…
Όποιος ενδιαφέρεται ας κάνει ένα κλικ και ας το δεί…
http://www.tvxs.gr/v4361
Είναι πράγματα που έχουμε ίσως σκεφτεί όλοι μας σε κάποια φάση με διάφορες δικαιολογίες. Μαύροι, μετανάστες, gay, άρρωστοι κτλ. Οι πιο δυνατή από μας ίσως το παλεύουν καλύτερα και σε ένα δεύτερο χρόνο έρχεται και η σωστή σκέψη… Το θέμα είναι όμως να καταφέρουμε την δεύτερη σκέψη να την κάνουμε πρώτη…