Σάββατο 24 Μαΐου 2008

Δήθεν...

Δεν μπορώ να καταλάβω την μανία όλων να προσπαθούν να μας βάλουν σε κατηγορίες, που πώς να το κάνουμε βρε αδελφέ δεν χωράμε…
Σαν να προσπαθείς σε ένα συρτάρι να χωρέσεις όλα τα χειμωνιάτικα σου… γίνεται;;; όχι βέβαια!
Κι όμως αυτό προσπαθούν όλοι, αυτός ο φόβος για το διαφορετικό έχει εξελιχθεί…
Πρέπει αναγκαστικά να ανήκεις κάπου, δεν γίνεται διαφορετικά.
Αυτό που μου προξενεί ακόμα εντύπωση είναι ότι και αυτοί που υποτίθεται είναι εναλλακτικοί, αυτοί δηλαδή που είναι μειοψηφία και δέχονται βολές από τις πλειοψηφίες ακόμα και αυτοί αν δουν κάτι «ξένο» ξεσπαθώνουν. Όχι κύριε για να ανήκεις σε μένα πρέπει να ακολουθείς κάποιους κανόνες αλλιώς έξω από την πόρτα…
Μα όλους τους κανόνες;;;

Θα μου πεις, τι σε έπιασε τώρα;; ;Δεν τα ξέρεις;;;
Η αφορμή λοιπόν μου δόθηκε από την μουσική και ιδίως από τα «έντεχνα» ραδιόφωνα…
Τι λένε αυτοί οι κύριοι; Αν σου αρέσει η έντεχνη μουσική, δεν μπορείς κυρία μου να ακούς και λαϊκά, ούτε να παρακολουθείς Eurovision…Γιατί δεν μπορώ;
Μήπως όταν αγοράζω ένα cd της Γαλάνη, Αρβανιτάκη κτλ υπογράφω κανένα συμβόλαιο ότι δεν θα μου αρέσει η Πέγκυ Ζήνα ή ο Πλούταρχος ή και η Καλομοίρα;;; ή ότι δεν θα παρακολουθώ πια Eurovision παρά μόνο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης;;;
Και εντάξει , το σέβομαι ότι ο εκάστοτε εκφωνητής μπορεί να μην του αρέσει να του δημιουργεί αποστροφή…λογικό και επιτρεπτό να εκφράζει την γνώμη του αφού έχει την δυνατότητα. Αλλά δεν δέχομαι με τίποτα να χλευάζει μια άλλη τάση…
Το θεωρώ αδιανόητο κάποιος που έχει μια κάποια εξουσία, γιατί μην γελιόμαστε το μικρόφωνο είναι εξουσία, να κοροϊδεύει και να μειώνει κάτι που είναι αντίθετο προς τα πιστεύω του.
Γιατί αν το αναλύσουμε λίγο παραπάνω, πόσο πολύ νομίζεται ότι απέχει αυτό από την πυρά της ιεράς εξέτασης;;; Για μένα δεν απέχει και πολύ, η βασική αρχή είναι ίδια, δεν ασπάζεσαι τις απόψεις μας; Στην πυρά…!!!

Η τέχνη δεν έχει ανάγκη από εντεχνίλες για να υπερασπίζονται την ποιότητα, μην ανησυχείτε…

Θα επανέλθω σε αυτό το θέμα σίγουρα γιατί είναι κάτι που με απασχολεί γενικά, ίσως επειδή και εγώ δεν νοιώθω να ανήκω κάπου εξολοκλήρου…

(Τα ονόματα των καλλιτεχνών είναι ενδεικτικά και απολύτως σεβαστά. )

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Σου απαντώ με λόγια άλλων...
Έγραψε ένα ωραίο ποστ ο Άρης Δαβαράκης προχτες για την κατάσταση στον χώρο που αναφέρεσαι και έκλεινε μ' αυτά τα λόγια:

Αλλά, στην τελική, όλα αυτά είναι φλυαρίες και δεν οδηγούν πουθενά : Μπορείς να φυτέψεις ένα δέντρο; Φύτεψέ το. Μπορείς να χτίσεις ενα γερό σπίτι. Χτίστο. Μπορείς ν γράψεις ενα τραγούδι; Γραψτο.
Ολα τ΄άλλα είναι περιττά, διότι, απλούστατα “δεν γλύτωσε ΚΑΝΕΙΣ απο τον εαυτό του”.
Period.


Και παραθέτω κατά σχήμα πρωθύστερο μια σημείωση του Πετεφρή:
"...ένα επιθυμητό στάδιο είναι να έχεις εαυτό και όχι εγώ."