Παγκόσμια ώρα της ΓΗΣ

Χθες ήταν η παγκόσμια ώρα της γης, η παγκόσμια μέρα κατά της γης όπως είπε μια φίλη μου που είχε κλείσει τα φώτα πάνω στην χαρά της για την συμμετοχή.
Είχαμε ακούσει όλοι από τα media, ότι οι Έλληνες ήταν πρώτοι στην συμμετοχή και εγώ παρακολουθούσα με έναν φόβο αν τελικά θα ευοδωθεί η προσπάθεια, γιατί ως γνωστών σαν λαός είμαστε καλοί στα λόγια αλλά οι πράξεις είναι άλλο πράγμα... Περίμενα λοιπόν…
20:30 και εγώ ήμουν στο αυτοκίνητο φεύγοντας από το πατρικό μου, έχοντας οργανώσει τον πατέρα μου να σβήσει τα φώτα και πηγαίνοντας σε μια φίλη μου να την βοηθήσω να ανάψει το τζάκι της. Το ότι ήμουν στο αυτοκίνητο με βοήθησε να παρακολουθώ τις γειτονιές που είχαν σβήσει τα φώτα και τις γειτονιές που δεν είχαν κάνει τίποτα.
Αυτό που με στεναχώρησε ιδιαίτερα ήταν η ΕΡΤ... Είχαν δηλώσει ότι θα σβήσουν τα φώτα και ναι έσβησαν τα εξωτερικά όπως είπαν, αλλά όλο το κτίριο ήταν γεμάτο από φωτισμένα γραφεία και διαδρόμους... και δεν νομίζω ότι όλο το κτίριο ήταν γεμάτο από εργαζόμενους που δούλευαν, απλά είχαν ξεχαστεί.
Όντως δεν μπορούμε μόνοι μας να αντιστρέψουμε την κλιματική αλλαγή αλλά μπορούμε να βοηθήσουμε! Ένα χελιδόνι μπορεί να φέρει την Άνοιξη! αυτό είναι το μότο μου.
Μπορούμε να μειώσουμε την κατανάλωση, αν αλλάξουμε τις λάμπες με αυτές που εξοικονομούν ενέργεια και αν σβήνουμε τα φώτα όταν βγαίνουμε από ένα δωμάτιο... έλεος πια... Δεν μπορούμε δηλαδή όταν φεύγουμε από το γραφείο μας να σβήνουμε τα φώτα? Ή επειδή δεν πληρώνουμε εμείς την ΔΕΗ εκεί δεν μας νοιάζει??? Μα εμείς πληρώνουμε πάλι, πληρώνουν τα παιδιά μας που δεν θα έχουν εποχές, νερό να πιουν, δεν θα μπορούν να χαρούν την φύση...
Δεν θέλω να είμαι αρνητική όμως, έσβησαν τα φώτα και άνθρωποι που δεν το περίμενα και πολύ χάρηκα! (ναι έπαιρνα τηλέφωνα από το αυτοκίνητο και τσέκαρα ....) Χαίρομαι που σιγά σίγα περνάνε κάποια πράγματα μέσα μας! Χαίρομαι που η ανακύκλωση μπαίνει σιγά σιγά στην ζωή μας, χαίρομαι πού όλο και περισσότερος κόσμος νοιάζεται!
Για να κλείσω θέλω να θυμηθώ ένα βιβλίο που όταν ήμουν μικρή σημάδεψε την ζωή μου. Είναι ένα βιβλίο της Γαλάτειας Γρηγοριάδου - Σουρέλη, τίτλος "Εμένα με νοιάζει". Αφηγείται πολύ όμορφα μια ιστορία που διαδραματίζεται σε μια επαρχιακή πόλη που μια ολόκληρη τάξη σχολείου καταλαβαίνει τον κίνδυνο, παλεύει και αγωνίζεται με το σύνθημα "εμένα με νοιάζει", αν ένα πεύκο κόβεται ή καίγεται, έμενα με νοιάζει, αν ένα βοτσαλάκι λερωθεί από τα απόβλητά.
Είναι παιδικό - εφηβικό βιβλίο από τις εκδόσεις Πατάκη και το συνιστώ ανεπιφύλακτα για γονείς, νονούς, θείους, δασκάλους κτλ ας φυτέψουμε τον σπόρο στην ελπίδα μας, στα παιδιά...

Οι παλιές αγάπες...

Αυτή την περίοδο έχω πάρα πολύ δουλειά, σε σημείο που να δουλεύω σαββατοκύριακο και γενικά να έχω ένα συνεχόμενο άγχος αν θα προλάβω τις ημερομηνίες. Ξέρω ξέρω τρομερή λούμπα που δεν πρέπει να πέφτουμε , αλλά… υπάρχει πάντα ένα αλλά…
Εκεί λοιπόν που δουλεύω σήμερα, με πολλά διαλλείματα και προσπάθειες να μαζέψω το μυαλό μου και να συγκεντρωθώ στην δουλεία μου, νοιώθω αυτή την απίστευτη σιωπή του σπιτιού να μου τρυπάει τα αφτιά. Απλά εκκωφαντική … Λέω λοιπόν να στραφώ στην παλιά κλασσική μου αγάπη, το ραδιόφωνο! Παίζω λοιπόν λίγο με τους σταθμούς και μένω στον Love… Συνεχίζω την δουλειά και οι ώρες περνούν, φτάνουμε στα μεσάνυχτα… και εκεί αρχίζει το ταξίδι… Είχα ξεχάσει το μεταμεσονύχτιο LOVE Radio…
Celine Dion: Don’t walk away, Total eclipse of the hurt, Άννα Βίσση παλιά 12 και ούτε ένα τηλεφώνημα και πολλά άλλα… Ένα ΑΑΑΑΑΧ… μια νοσταλγία, ένα ταξίδι στον χρόνο και μια ακόμα υπενθύμιση για το τι σημαίνει για μένα το ραδιόφωνο… Την μαγεία, το απρόσμενο, το τι θα συναντήσεις μετά την στροφή, το ταξίδι… σε παλιές στιγμές, ευχάριστες δυσάρεστες, δεν έχει πάντα σημασία αν κάποιο τραγούδι σου φέρνει θλίψη ή χαρά. Το ότι νοιώθεις αυτό το σφίξιμο σε κάνει να λες ότι τουλάχιστον υπάρχεις ε?
Ναι είμαι «κόντρα τέμπο» όπως λέει και η αδελφή μου…!!! Μου αρέσει όμως!!! Πάντα ήμουν «κόντρα τέμπο» σε όλα μου…
Καληνύχτα λοιπόν!